“Έλιωσε ο Ήλιος τούτο το δείλι στην αγκαλιά των ουρανών και σκόρπισε φως, φωνές και ηδονές-φωτιές στο πέρασμα του.
Κι έγινε ο ουρανός ο τάφος του και τα σύννεφα το σάβανο του. Μύρωσαν οι νεφέλες τις ακτίνες του και βάφτηκαν κόκκινες απ’ τα δάκρυα του που κυλώντας –λάβας σταγόνες- στη γη, την έκαψαν, την χάραξαν βαθιά ως τον Πυρήνα!
Μα πυρήνας δεν υπάρχει!!!
Μονάχα ένα Δέντρο υπάρχει εκεί κάτω που πιάνει χώρο πολύ κι είναι μεγάλο σε χρόνια κι έχει φύλλωμα βαρύ σαν χρυσαφένιο σκέπασμα κι ο κορμός του δυνατός σαν τις αποφάσεις των ξεχωριστών είναι.
Το Δέντρο δεν θα ξεραθεί. Θα στείλει όμως την θλίψη του εκεί πάνω, στην κηδεία του Ήλιου, στον τελευταίο αποχαιρετισμό..
Κι όταν τον αντικρύσει λιωμένο, λαβωμένο, λυπημένο το Δέντρο θα διώξει μακριά τις στιγμούλες, τις στιγμούλες-ψυχούλες, -αναμνήσεις ζωτικές- που ζούσαν πάνω του.. και θα συνεχίσει την πορεία μες στον χρόνο, μες στο καθιερωμένο άπειρο, στο προβλέψιμο άγνωστο και πάλι μόνο του..”
“Τ’ανείπωτα”
