“Στο πέρασμα των αιώνων ένα μόνο έχουμε μάθει : Πως πρέπει να ζούμε μακριά απ’ τους ανθρώπους. Είναι επικίνδυνοι. Μπορούν ανά πάσα στιγμή να μας σκοτώσουν.Κάποιοι από εμάς τους αγαπήσαμε. Κάποιοι ερωτευτήκαμε το γέλιο τους, την ανάσα τους. Άλλοι χάθηκαν μέσα στα μάτια τους.

Όμως σας το ξαναλέω. Αυτό μας δίδαξαν οι πρόγονοι, αυτό οφείλω να σας φωνάξω κι εγώ. Οι άνθρωποι είναι επικίνδυνοι. Αφανίζουν ότι βρεθεί μπροστά τους. Καταστρέφουν και μετά κλαίνε. Μην τους λυπάστε όμως. Είναι αδίστακτοι. Κλαίνε μονάχα γιατί έχασαν το παιχνίδι τους.

Το σύστημα ζωής τους και επιβίωσης τους βασίζεται μόνο σε παιχνίδια υποταγής και εξουσίας. Όλοι θέλουν να έχουν την θέση της εξουσίας. Κι εκείνοι που επιλέγουν την υποταγή το κάνουν μόνο για να ανέβουν απ’ την άλλη πλευρά του βουνού και να φτάσουν στην εξουσία. Θέλουν να εξουσιάζουν τα πάντα.

Κάποτε παλιότερα όταν τους εμφανιστήκαμε θέλησαν να εξουσιάσουν και εμάς. Μας πρότειναν να γίνουμε ένα, μία κοινωνία, μία δύναμη. Οι πρώτοι δεσμοί που επιχειρήθηκαν είχαν ως αποτέλεσμα των τραυματισμό πολλών δικών μας.. Δυστυχώς κάποιοι δεν τα κατάφεραν.

Να το θυμάστε πάντα αυτό. Το είδος τους είναι επικίνδυνο. Αιμοβόρο, αδίστακτο κι ηλίθιο. Τρομακτικός συνδυασμός. Μην τους αφήσετε να σας ξεγελάσουν όταν κινδυνεύουν και παρακαλάνε για βοήθειες. Κάντε αυτό που πρέπει, κρυφά πάντα και μετά φύγετε μακριά. Το δάκρυ τους έχει μια μαγνητική ιδιότητα που μας προκαλεί να τους πλησιάσουμε. Μην το επιχειρήσετε ποτέ μόνοι.

Θα σας πω μια ιστορία που μου την διηγήθηκε ο δάσκαλος μου.. Πριν πολλές εποχές, μία δική μας πρόσεχε έναν άνθρωπο. Τον ακολουθούσε όπου πήγαινε και όταν υπήρχε κίνδυνος τον τραβούσε μακριά με διάφορα τεχνάσματα. Εκείνος ήταν απ’ τους έξυπνους του είδους του και κάποια στιγμή υποψιάστηκε την ύπαρξη της. Έτσι τις νύχτες όταν ξάπλωνε να κοιμηθεί έσβηνε όλα τα φώτα στο δωμάτιο του και έκλαιγε βουβά. Έκλαιγε και σκεφτόταν πόσο μόνος ήταν.. Δεν ξέρουμε αν όντως το πίστευε ή αν ήταν απλά μέρος του σχεδίου του. Εκείνη τον συμπονούσε.. Καθόταν κάθε βράδυ πλάι του αλλά ποτέ δεν του φανερώθηκε. Ένα βράδυ όμως δεν μπόρεσε να αντισταθεί και βλέποντας στο σκοτάδι το δάκρυ του να γυαλίζει, έσκυψε και του χάιδεψε το πρόσωπο.. εκείνος άνοιξε τα μάτια και την είδε να λάμπει..

Της είπε πως είναι η απάντηση στις προσευχές του και της ζήτησε να τον αφήσει να την αγγίξει.. Εκείνη δίσταζε. Αλλά ήταν μικρή ακόμη. Δεν φοβόταν. Κανείς δεν ήταν μαζί της να την τραβήξει πάλι στον κόσμο μας. Κι έτσι του έδωσε το χέρι.. Εκείνος την άγγιξε απαλά, την τράβηξε κοντά του και ξαφνικά με μια γρήγορη κίνηση την έκλεισε μέσα σε ένα γυάλινο μπουκάλι..

Εκείνη δεν πρόλαβε να μιλήσει καν.. Και το μπουκάλι σφραγισμένο μετά από λίγο επέπλεε στα κύματα μιας άγριας θάλασσας.. Εκείνος κοιμήθηκε ήσυχος.. «Τώρα θα πραγματοποιηθεί η ευχή μου» ήταν η τελευταία του σκέψη.. Το πρωί που ξύπνησε δεν έπρεπε να θυμάται τίποτα από αυτή την επίσκεψη όπως συνηθίζεται να γίνεται με τις επισκέψεις μας.. Μα εκείνη είχε αφήσει να την αγγίξει. Τα θυμόταν όλα.. Κι άρχισε να μιλά γι’ αυτά. Εκείνος έγινε ακόμη ένας τρελός του χωριού. Η ευχή του δεν πραγματοποιήθηκε.. Και εκείνη την κατάπιε κάποιο κύμα. Λένε πως τα γυαλιά που ξεβράζονται μέχρι σήμερα στις ακτές είναι ότι επέμεινε απ’ το μπουκάλι της..

Γι’ αυτό θα σας το ξαναπώ. Μείνετε μακριά τους. Να κλείνετε τα αυτιά κι αν χρειαστεί τα μάτια. Δεν πρέπει να αφήσετε τίποτα δικό τους να σας ξεγελάσει. Έχουμε μόνο μία ευκαιρία να απλώσουμε το σκοινί όταν χάνονται.. Αν δεν το αρπάξουν θα φεύγετε. Δεν γίνεται αλλιώς. Είναι πολλοί κι είμαστε λιγότεροι.

Οι άνθρωποι είναι μικρές κραυγές στο σκοτάδι.. Εμείς είμαστε η ηχώ τους που πετά ψηλά..”

“Τ’ανείπωτα”

“Η μοναξιά παύει να υπάρχει όταν την βάλεις απέναντι σου, της δώσεις μορφή και της μιλήσεις. Την πρώτη φορά ίσως νιώσεις παράξενα, λίγο μουδιασμένα, μπορεί και να αναρωτηθείς τι στο καλό συμβαίνει με σένα και μιλάς στο κενό. Όμως το κενό όταν πάρει ένα όνομα, ένα άρωμα τότε γίνεται παρουσία. Μια παρουσία που σκορπά νοτισμένη σιωπή.

Σαν τα ξημερώματα εκείνα που έτρεμες στην ακροθαλασσιά ψάχνοντας να βρεις το ξεχασμένο κοράλλι και όταν πια οι σκιές άρχισαν να θολώνουν κατάλαβες πως η κούραση εκείνη των ματιών ήταν το πιο γλυκό συναίσθημα που έχεις νιώσει ποτέ σου. Το κοράλλι δεν το βρήκες μα φαντάστηκες ότι υπήρξες το κοράλλι κάποιου άλλου που δεν ήξερε ότι σε έψαχνε μέχρι που σε είδε. Η ακροθαλασσιά έγινε το τέρμα και το μετά και εσύ και όλα τα κοράλλια αυτού και του άλλου κόσμου κοκκίνισαν από ντροπή όταν ο ήλιος τα χάιδεψε στα χείλη. Αναλογίστηκε άραγε κανείς σε ποιο βάθος είχε παραπέσει η χρυσοκόκκινη καρδιά σου? Μόνο οι ανεμώνες του βυθού γνώριζαν πως πολύ πιο κάτω από τις άκρες της ύπαρξης τους είχες αφεθεί να πέσεις αργά αφήνοντας που και που απαλά να κυλούν μέσα από την πληγή σου αναστεναγμοί και όνειρα.

Οι ψαράδες καθώς έβλεπαν του παιχνίδισμα του νερού έτριβαν τα χέρια με χαρά νομίζοντας πως κι άλλο ανέμελο ψάρι δέχτηκε να θυσιαστεί στην αιχμηρή μα ωστόσο λυτρωτική παγίδα τους και κανένας τους.. κανένας δεν μάντευε την ύπαρξη σου στους γαλάζιους βυθούς που είναι τόσο απόμακροι που από ψηλά έχουν την όψη μαύρου μανδύα ,πηχτό σκοτάδι σαλεύει μονάχα εκεί κάτω.. έτσι νομίζουν..

Κι έτσι ήταν πάντα μέχρι εκείνο το ξημέρωμα που αποφάσισες να ξεχάσεις το χρώμα σου και την υφή σου και ανέβηκες στην επιφάνεια να ψάξεις το δικό σου κοραλλένιο σ’ αγαπώ. Μέχρι το πρωί έτρεμες και κάθε τόσο έβρεχες τα μάτια με θαλασσινό νερό για να μην ξεχάσουν όσα κάποτε αντίκρισες. Και εκεί που η ανάσα λιγοστεύει και η καρδιά δεν είχε χτύπο μόνο ένα γρατζούνισμα κουρασμένο σαν αδέσποτη γάτα που ξεψυχά πεινασμένη στο περβάζι ενός άδειου σπιτιού, εκεί που η γη σου φώναζε πως δεν θα ανεχτεί άλλο δικό σου βήμα στην πλάτη ,την γεμάτη χαρακιές εκείνη πλάτη που αναβλύζουν μύρο και αίμα, εκεί στο μετέωρο τελευταίο σου βήμα κάποιος έσκυψε και με ευλάβεια σε πήρε στα χέρια του ,σε δύο παλάμες ζεστές άρχισες πάλι να ανασαίνεις …να κοιτάς, να μιλάς.

Τώρα οι εποχές άλλαξαν. Δεν είναι πια καλοκαίρι. Και επόμενη άνοιξη αργεί πολύ.Οι παλάμες κρύωσαν. Ανασαίνεις μα δεν κοιτάς ούτε μιλάς. Σώπασες.Η μοναξιά όμως σαν πάρει όνομα κι αξία, έχει μορφή κι έχει φωνή και δύναμη και σαν καθρέφτης υψώνεται στο κενό που γεννήθηκε.. Κοίτα…”

“Τ’ανείπωτα”

“27/8/1980 11:40:48 μμ

20………………..
19……………….
18………………
17……………
16…………..

Η αντίστροφη μέτρηση ξεκίνησε. Το βλέπω πια καθαρά. Με μανία πατάμε κι οι δυο καθημερινά το κόκκινο κουμπί της έκρηξης. Περιμένω τώρα πια μονάχα το μπαμ, Τον καπνό και τα χιλιάδες μικρά κομμάτια μας που θα σκορπιστούν στον αέρα.Εκεί ελεύθεροι πια ίσως ανταμώσουμε στα σύννεφα τον πραγματικό εαυτό μας.Για δες, που η κάποτε ποιητική τάση μου έρχεται τώρα να στολίσει σαν επικήδειο την μακρόχρονη σχέση μου.

Τρεις φορές προσπάθησα να φύγω και τις τρεις έμεινα όχι για αυτά που μου είπε και ούτε για αυτά που τις πρώτες μέρες έκανε. Έμεινα για όσα έλπιζα. Ίσως και για όσα φοβόμουν. Ίσως περισσότερο γι’ αυτό. Είμαι δειλή? Δεν ξέρω πια. Μα δεν δείλιασα μπροστά στην θέα της ανοιχτής πόρτας στην μοναξιά. Φοβήθηκα το μετά. Εκείνο το μετά που σου χαρίζει σοφία , νοσταλγία μα δεν σου προσφέρει άλλο χρόνο. Φοβήθηκα μην ξυπνήσω μια μέρα μόνη ή σ’ άλλη αγκαλιά και συνειδητοποιήσω τι μας φαρμάκωσε. Φοβήθηκα μήπως μετανιώσω που έφυγα…που δεν στάθηκα άξια στην μάχη.. που παρέδωσα τα όπλα και δεν προσπάθησα κι άλλο. Γι ‘αυτό έμεινα .Γι’ αυτό έσβησα από το μυαλό μου κάθε φορά που τον χώριζα χωρίς να το ξέρει. Μυστικά , μόνη μου, σιωπηλά τον χώριζα , με τραβούσα έξω από όλο αυτά. Κι όμως έμεινα.

Τώρα όμως το βλέπω πια καθαρά. Το τέλος είναι στην απέναντι γωνία και ακονίζει το μαχαίρι του. Αν έφευγα πριν μερικούς μήνες θα ήταν όλα διαφορετικά. Θα χωρίζαμε με μια αξιοπρέπεια κι ίσως με αγάπη ακόμη μέσα μας. Τώρα νιώθω το δηλητήριο να τρέχει στις φλέβες μου , να ποτίζει το αίμα μου. Το βλέπω πια και σε κείνον.Θα τελειώσει με πόνο, με θυμό ,ίσως με μίσος. Γιατί τώρα πια κανείς μας δεν προσπαθεί. Απλά περιμένουμε και συχνά προκαλούμε την έκρηξη.

Δεν μπορεί να μην το ξέρει κι εκείνος. Δεν μπορεί να μην έχει καταλάβει τι μας συμβαίνει. Είναι δυνατόν να μην τον νοιάζει? Μα κάθε του κίνηση , κάθε του λέξη , κάθε του ανάσα ακόμη δείχνει πως θέλει να ξεφορτωθεί την πικρή γεύση που αφήνει η σχέση μας στην καθημερινότητα μας. Πόσο πολύ άλλαξε.

Είναι απίστευτο πως αλλάζει έτσι κανείς. Ακόμη δεν μπορώ να καταλάβω αν πάντα ήταν έτσι κι απλά τώρα το βλέπω ή αν άλλαξε με τον καιρό εξαιτίας της άρρωστης σχέσης μας. Εκείνος σίγουρα θα μου έλεγε πως συμβαίνει το δεύτερο. Πως τον άλλαξα εγώ με την συμπεριφορά μου, πως εκείνος απλά προσπαθούσε να γίνει αυτός που ήθελα και πως τώρα πια κουράστηκε και θέλει να γίνω εγώ αυτή που θέλει.Πώς να τον κάνω να δει ότι ζει σε μια πλάνη? Άλλαξε. Κι άλλαξε γιατί του πέρασε ο έρωτας και γιατί την αγάπη την έχει δεδομένη. Αύριο. Για όλα όσα μας αφορούν υπάρχει το αύριο. ‘Έτσι νομίζει. Αύριο θα μιλήσουμε. Αύριο θα βρεθούμε. Αύριο θα πάμε βόλτα. Αύριο θα προσπαθήσουμε. Αύριο. ‘Όλα ένα αύριο που δεν έρχεται ποτέ.

Γράφω και νιώθω ηλίθια που το κάνω αυτό αλλά ψάχνω να βρω έναν σύντροφο σ’ αυτό μου το κατρακύλισμα . Ψάχνω να βρω μάλλον έναν αυτόπτη μάρτυρα.Για το φονικό. Γιατί ότι αγνό υπήρχε κάποτε ανάμεσα μας σύντομα θα το σκοτώσουμε και δεν θα το θάψουμε καν. Θα το παρατήσουμε στην μέση του δρόμου να το φάνε τα σκυλιά. Σύντομα. Από λεπτό σε λεπτό. Δεν θέλω να προσπαθήσω άλλο και δεν θέλει ούτε εκείνος. Γιατί μένουμε? Μάλλον περιμένω την τελευταία πράξη του έργου εκεί που οι κακοί τιμωρούνται ,εκεί που ο Ιούδας κρεμιέται. Γιατί νοιώθω κι εγώ σαν ένας μικρός Ιούδας. Πρόδωσα εμένα. Τα όνειρα μου. Τα σχέδια μου.
Πρόδωσα τελικά και εκείνον που δεν είμαι αυτή που ίσως θα ‘ θέλε.
Περιμένω τώρα απλά να πεθάνει μέσα μου εκείνο το κορίτσι. Θα με σκοτώσω κι αυτή την στιγμή δεν με νοιάζει καν αν αναστηθώ. ΄Τέρμα. Δεν θέλω να προσπαθήσω άλλο για το καλό μας. Δεν μπορώ άλλο. Ας καούμε.

Κάποτε μου έβγαζε τον καλύτερο εαυτό μου. Ένιωθα την ανάγκη να ανοίξω τα φτερά μου για να πετάξουμε μαζί στους αιθέρες. Ήθελα να έχω έναν στόχο που μαζί να τον ακολουθήσουμε. ¨Ένα όνειρο που να μας φωτίζει. Μάταια..Τα δικά του τα φτερά είναι ατροφικά. Μικρά ακόμη. Όμορφα μα μικρά. Θέλησα να τον πάρω στην πλάτη μου , να πετάξει μαζί μου με τα δικά μου φτερά μα κάπου σκαλώσαμε. Κάπου πιαστήκαμε. Κι έτσι εκείνος με τα δικά του ατροφικά φτερά κι εγώ με τα δικά μου σπασμένα κάνουμε τώρα βουτιές στην λάσπη. Κι όχι εγώ δεν μπορώ πια να κοιτάζω τα αστέρια.

Ήθελα να πετύχει. Τώρα πια ειλικρινά δεν ξέρω τι θέλω. Μου βγάζει πια τον χειρότερο μου εαυτό. Γίνομαι απαίσια. Νιώθω απαίσια. Δεν είναι ευτυχία αυτό.Δεν μπορεί να είναι η ευτυχία που κάποτε μου’ χε τάξει. Αντίστροφη μέτρηση λοιπόν. Σύντομα θα ανατιναχθούμε. Δεν φοβάμαι , ούτε λυπάμαι πια . Απλά είναι κρίμα.. νόμιζα πως μαζί θα βρίσκαμε το κλειδί του παραδείσου και τώρα πια πάμε κατευθείαν στην κόλαση.

30/8/1980 6:30:22 μμ

15……………
14……………
13…………..
12………….
11…………

Σήμερα δεν τον είδα όλη μέρα. Ξύπνησα έχοντας ένα ασήκωτο αλλά ωστόσο αδιάφορο βάρος στην πλάτη. Σύρθηκα μέχρι το μπάνιο να πλυθώ , να ντυθώ. Πήγα στη δουλειά και σκεφτόμουν ότι αυτή την περίοδο όλα με κουράζουν. Έτσι μου’ ρχεται να δώσω μια και να σπάσω την γυάλινη ζωή μου. Να καταστρέψω την δουλειά μου , το σπίτι μου, τις φιλίες μου , εμένα. Γύρισα σπίτι. Ευτυχώς κύλησε μάλλον γρήγορα η ώρα.

Θα ερχόταν πριν ακριβώς μια ώρα. Είχε πάλι μια δουλειά. Στο καφενείο, ίσως σε μια ταβέρνα. Μια δουλειά πάλι που τον κρατά εκεί. Με την παρέα του , το τσίπουρο του, τους μεζέδες του. Μιλάνε για δουλειές θα μου πει που εγώ δεν καταλαβαίνω γιατί είμαι στον κόσμο μου. Όμως εγώ καταλαβαίνω καλά αυτό που εκείνος ούτε καν υποψιάζεται. Γουστάρει αυτή τη ζωή. Του αρέσει να αργεί στα καφενεία και στα ταβερνάκια και να δηλώνει πως μιλά για δουλειές. Νιώθει ελεύθερος έτσι. Και ας λέει πως είναι θέμα υποχρέωσης. Πως δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Πως πρέπει να συνηθίσω. Να συνηθίσω μόνη. Κλεισμένη. Σε ένα σπίτι παρέα με σκιές. Δύο χρόνια τώρα. Εγώ κι οι σκιές των όσων ονειρεύτηκα..

Κάθομαι πάλι εδώ μόνη. Και το κακό είναι ότι δεν με ενοχλεί. Δεν θα άλλαζε και κάτι αν ήταν εδώ. Ακόμη αναρωτιέμαι. Είναι θέμα ηλιθιότητας ή απλά το κάνει επίτηδες? Είναι ένα παιδάκι που απλά προσπαθεί να παίξει τον ρόλο που του ζητάνε και κάπου τα΄ χει μπερδέψει ή είναι ένας εγωιστής που αρνείται να καταλάβει τα λάθη του? Δεν ξέρω πια. Θα έρθει σε λίγο. Και τι θα αλλάξει..? Θα μαλώσουμε ξανά.. όπως κάθε μέρα πλέον..

Το μεσημέρι είδα στον δρόμο ένα ζευγάρι να κρατιέται χέρι χέρι. Ζήλεψα. Ήθελα κι εγώ να περπατώ ξένοιαστη σ’ ένα δρόμο και κάποιος να μου κρατά το χέρι. Να είναι εκεί για μένα. Απλά να μου κρατά το χέρι. Ζηλεύω.

10……….
9………
8……..
7…….
6……

Βραδιάζει. Βγήκα στο μπαλκόνι πριν λίγο. Έχει μια γλυκιά δροσιά και το φεγγάρι είναι ακόμη γεμάτο. Με πληγώνει η ομορφιά γύρω μου γιατί δεν έχω κάποιον να την μοιραστώ. Ήθελα να ανέβω στην ταράτσα και παρέα με σιγανή μουσική να κοιτάω τον ουρανό, να με φυσά το αεράκι στο πρόσωπο και μετά να χωθώ σε μια αγκαλιά. Ζηλεύω. Ακόμη κι αν κανείς πάνω σ’ αυτόν τον κόσμο να μην είναι έτσι , να μην πλησιάζει τα θέλω μου, ζηλεύω αυτό που η ίδια ονειρεύτηκα. Πονάω. Πονάω με έναν πόνο σχεδόν αδιάφορο.

Νιώθω κουρασμένη από την ζωή μου. Δεν έχω λόγο να ξυπνάω το πρωί. Οι μέρες κι οι νύχτες μου είναι πάντα ίδιες. Δεν είναι δυνατόν να είναι αυτό ευτυχία.Θέλω κάτι να αλλάξει. Όμως πώς να συγκεντρώσω τα κομμάτια μου? Νιώθω σκόρπια σ ‘όλο το σπίτι. Σαν σπασμένος καθρέφτης ,τα κομμάτια μου σκόρπια σε κάθε γωνιά του σπιτιού. Πώς να τα μαζέψω? Πώς να τα συγκεντρώσω? Πώς να με συναρμολογήσω? Που να πάω έπειτα? Αν φύγω θα πρέπει να δεχτώ πως όσα έλπιζα ήταν ψέμα ,πως απλά χαράμισα χρόνια περιμένοντας κάτι να αλλάξει. Νιώθω ήδη γριά. Αφέθηκα να ασχημύνει το κορμί και η ψυχή μου. Δεν με αναγνωρίζω πια.
Γιατί μου το κάνει αυτό? Μου είχε υποσχεθεί πως θα περνάμε καλά. Πως θα είμαστε ευτυχισμένοι. Γιατί μου το στέρησε απ’ την πρώτη στιγμή που γύρισα εδώ?Θέλω πάλι να αρχίσω να ονειρεύομαι μωράκια κι ένα ζεστό σπίτι. Δεν έχω όνειρα πια. Έχω την ανάγκη να γελάσω. Να γελάσω παρέα με έναν άλλο. Να σμίξει το γέλιο μας ,να σμίξει η χαρά μας.

Δεν έχω λόγο να ξυπνάω το πρωί. Και θυμώνω. Θυμώνω μαζί μου..
Σκοτώθηκε ένα παιδί χθες. 22 ήταν. Είναι βλασφημία και αλαζονεία να είμαστε ζωντανοί και υγιείς και να μην απολαμβάνουμε την ζωή. Είναι σαν να καθόμαστε σε ένα μεγάλο τραπέζι οπού πολλοί καλεσμένοι είναι φτωχοί και πεινασμένοι και εμείς που έχουμε μπροστά μας το γεμάτο πιάτο παραπονιόμαστε γιατί θέλαμε άλλη σάλτσα στα μακαρόνια! Είναι επίσης πολύ απλά ηλιθιότητα να πιστεύουμε πως για όλα υπάρχει ένα αύριο. Ανοησίες. Το αύριο θα έρθει αλλά δεν είναι πάντα σίγουρα ότι θα περιλαμβάνει και μας.

Έτσι καταλήγω στο ότι είναι ντροπή μου να ζω έτσι. Μίζερα. Δηλώνοντας πως είμαι θύμα. Είναι ύβρις για όλα εκείνα τα παιδιά που έφυγαν σαν κουρσάροι .Θέλω να αλλάξω. Πρώτη εγώ. Και μετά ο κόσμος. Εξάλλου τα δικά μου μάτια κοιτούν τον κόσμο, αυτά πρέπει να αλλάξουν πρώτα. Συνειδητοποίησα ότι κάποια πράγματα που με ενοχλούν , που με πάνε πίσω, δεν αποφασίζω να τα αλλάξω γιατί μου χρησιμεύουν ως άγκυρες. Τα κρατώ ίδια για να με κρατούν δεμένη στη μιζέρια που εγώ επιλέγω.

Φτάνει. Δεν μπορώ άλλο. Με σιχάθηκα. Σιχάθηκα εμένα. Εκείνον. Σιχάθηκα την παθητικότητα μου, την αδράνεια.. Την ζωή που επιλέγω. Φτάνει. Ως εδώ.
Αύριο πακετάρω. Μέχρι Κυριακή θα’ χω φύγει.

5…..
4….
3…
2..
1.

Τέλος.”

“Τ’ανείπωτα”

“Η Στελλίτσα πρέπει να είναι σωστή. Σωστή σ.. σ …
Σωστή…
Σωστή!
Πρέπει να ναι η Στελλίτσα…
Όχι λάθη!
Όχι φωνές!
Όχι καβγάδες!
Οι άλλοι στενοχωριούνται.
Και η Στελλίτσα πρέπει να είναι σωστή.
Μην τους κάνεις να κλάψουν.
Να μην φωνάξουν.
Να μην θυμώσουν.
Να μην στενοχωρηθούν.
Να μην μάθουν…
Η Στελλίτσα πρέπει να ναι σωστή!
Οι άλλοι δεν αντέχουν..
Η Στέλλα αντέχει.
Οι άλλοι πονανε.
Να μην πονάμε τους άλλους.
Δεν πρέπει δεν κάνει…
Δεν είναι σωστό!
Η Στελλίτσα σωστή!
Να μην τους στενοχωρεί..
Δεν ζει, δεν ζει δεν ζει!!!
Δεν ζει..
Ανασαίνει.
Μονό.
Για να ναι σωστοί..
Οι άλλοι εχθροί..
Οι άλλοι εχθροί και φίλοι..
Οι άλλοι πάντα άλλοι, όχι εσύ..
Κάνεις!
Οι άλλοι που είναι όλοι κι είναι ο κανείς..
Οι άλλοι.
Σωστή για τους άλλους.
Σωστή.

«Πες συγνώμη»
Να πω.
Εμένα ποιος θα μου πει?
Συγνώμη Στέλλα. Συγχώρεσε με. Σε αδίκησα.”

“Τ’ανείπωτα”

“Τέλειωσε.
Γιατί είχε πηγή τρέλα πολύ. Και εγωισμό. Τείχος παγερό που έκλεινε κάθε δρόμο ευτυχίας. Και κύλαγαν οι μέρες σκληρά κι αδιάφορα. Μα σάπιζαν τις νύχτες λόγια φτηνά.. Και μάτια θολά που δάκρυζαν γιατί έκρυβαν ψέμα πολύ. Τόσο πολύ που ξημέρωνε το κάθε αύριο μπλεγμένο στα δίχτυα του χθες.

Τέλειωσε.
Είχε, θυμάμαι, σιωπή και μοναξιά. Γελούσαμε εμείς στα φανερά κι ας ριγούσαμε στα σκοτεινά. Έλειπε κι η λογική σε ταξίδια μακρινά και το μυαλό αγνάντευε μέρη άφταστα και μαγικά. Μιλούσαμε για τριαντάφυλλα κι ανθισμένες λεμονιές κάθε που ράγιζε το γυαλί. Κι έπειτα φωνές πνιχτές που δεν τολμούσανε να γίνουνε κραυγές.

Τέλειωσε.
Τέλειωσε.. Τέλειωσε.. και σφράγισε το τέλος με έναν θάνατο. Άδικο.. ξαφνικό κι απαίσιο! Δεν ρωτώ πια το γιατί. Το ξέρουμε κι οι δυο. Μα θα’ ταν αθώα τα μάτια και το γέλιο του.. Αθωότητα λοιπόν.. Πάει χάθηκε κι αυτή. Την έσφαξαν μαχαίρια κοφτερά! Μα τώρα τέλειωσε.

Εσύ εκεί. Ξυπνάς με ένα «μπορεί» και πλαγιάζεις μ’ ένα «καλά». Μα πες μου.. νιώθεις ζεστασιά μες την φτηνή σου την καρδιά? Χαμογελάς αδιάφορα σαν με κοιτάς και στέκεις τάχα ορθός στο φύσημα του ανέμου.. Εξάλλου τώρα τέλειωσε. Υποκριτή!

Κι εγώ εδώ. Στην δίνη του μυαλού γυρνάνε τύψεις κι ενοχές και αλέθουν πόνο, φόβο, τρέλα! Κάποιες στιγμές μόνο. Γιατί επέστρεψε η λογική ακόμη κι αν μια συγνώμη μου δεν μετριάζει τον πόνο της.

Μα μην με κοιτάς! Μην το τολμάς!! Πως το μπορείς να θεωρείς πως έστω και για μια στιγμή ξεχνώ?? Τώρα πια δεν ονειροπολώ. Το γιατί το γνωρίζω μοναχά εγώ. Γι’ αυτό δεν σε κοιτώ, δεν σου μιλώ μα σε φέρνω συχνά στο μυαλό σαν μια ανάμνηση ρηχή με τέλος πικρό.

Πάει πέρασε κι αυτό!”

“Τ’ανείπωτα”

“Είναι οι Ονειροβάτες
που τις νύχτες ψιθυρίζουν στην άκρη του κρεβατιού σου και σου λένε για μέρη μαγεμένα και θάλασσες κρυστάλλινες.

Είναι οι Ονειροβάτες,
που σαν χαράζει κρύβονται στις χαραμάδες μην τύχει και δει κανείς την χλώμια τους.Φορούν κόκκινα φορέματα και μαύρα κουστούμια και χορεύουν ταγκό στις χούφτες των ονείρων.

Είναι οι Ονειροβάτες
που κρατιούνται από κλωστή, κρεμασμένοι στο κενό κι όσο κι αν τους φυσούν οι άνεμοι να πέσουν σαν φύλλα ξερά, εκείνοι επιμένουν κι υπομένουν γιατί γνωρίζουν καλά πως θα μεγαλώσουν τα φτερά τους κι όταν πρέπει θα πετάξουν αργά και σταθερά στις αξίες τις πιο υψηλές.

Είναι οι Ονειροβάτες,
που τρομάζουν απ’ αυτό που καθρεφτίζει την μορφή τους και οπισθοχωρούν απορημένοι. Κι έπειτα πλησιάζουν πάλι στα κρυφά και κοιτάζοντας ξανά, τότε, μόνο τότε συνειδητοποιούν ότι βλέπουν την Ψυχή τους πρώτη φορά.. αληθινά να σπιθοβολά μέσα σε δυο μάτια μοναδικά για τον κάθε ονειροβάτη. Χαμογελούν λοιπόν κι αγκαλιάζουν σφιχτά τον ήλιο που μέχρι πριν νόμιζαν πως θα τους κάψει.. μα τώρα κατάλαβαν πόσο κρύωνε ο καημένος.

Είναι οι Ονειροβάτες.
που ακροβατούν πάνω στην λεπίδα της λογικής και της τρέλας μα δεν νιώθουν μόνοι γιατί με την σκέψη τους φωνάζουν ο ένας τον άλλο και τραγουδούν όλοι μαζί για να ανθίσουν τα λουλούδια. Κι όταν ο καθένας βρει το ταίρι του, ενώνεται των δυο οι λάμψη και γίνεται Ένα Φως.

Είναι οι Ονειροβάτες,
που σεργιανίζουν στα μονοπάτια του Ουρανού γιατί επέλεξαν να ζουν για να ονειρεύονται και να ονειρεύονται για να ζουν!!!

Είναι οι Ονειροβάτες,
Νεφέλη, που σ’ αγγίζουν.. Ακόμη κι αν δεν τους αναγνωρίσεις.. θα σ’ αναγνωρίσουν εκείνοι..”

“Τ’ανείπωτα”

“Όταν τα όνειρα στερέψουν και σπάσει η κλωστή που σε κρατά εκεί ψηλά, στα όμορφα τα σύννεφα όταν κρυφτεί το φεγγάρι κι η μέρα αρχίσει να ξημερώνει δειλά, δειλά θα ανοίξεις τα μάτια μα θα πέσεις σε μαχαίρια.

Όμως εγώ σου άπλωνα ροδοπέταλα να αποκοιμηθείς. Δικό μου λάθος λοιπόν, που δεν σ’ άφησα να δεις τις ακτίνες του ήλιου μην και πονέσουν τα μάτια. Λυπάμαι. Τώρα ξεκινά η αντίστροφη μέτρηση.. Φυλάξου!

Θα απλώσω τα χέρια να σε κρατήσω μα ξέρω.. τρομαχτικά θα μοιάζουν κι αυτά από εκεί ψηλά που πετάς και καθώς θα χάνεις ύψος όλα τόσο μάταια με μιας θα μοιάσουν.. έτσι όπως δεν τα’ χεις φανταστεί ποτέ.

Η ώρα εκείνη πονάει, το ξέρεις, στο’ χω πει. Στο ξανάπα μα δεν άκουσες. Ήθελες να πετάς εκεί αγγίζοντας την χρυσόσκονη του ανέμου και η βροχή των αστεριών σε γοήτευε σαφώς περισσότερο απ’ τα αδίστακτα λόγια και τα σκληρά βλέμματα.

Όμορφος ο κόσμος που ζεις μα τόσο εύθραυστος. Τι κι αν υποψιάζεσαι τι υπάρχει έξω μικρό μου? Όλα χίμαιρες είναι.. κι η αλήθεια τείνει να γίνει πιο αιχμηρή απ’ όσο οι ευγενείς ψυχές αντέχουν. Την γνώση την έχεις μα δεν το καταλαβαίνεις.

–”Γιατί η μνήμη αρνείται να κυλήσει πάλι σε εκείνους τους αγρούς που πότιζε τότε? Έχει γεμίσει βλέπεις άχρηστες ιδέες, κούφιες αναμνήσεις που τρυπάνε το μυαλό και την καρδιά.”

Μην λυπάσαι. Εγώ θα΄μαι εδώ. Μην τρομάζεις, η δύναμη σου ανήκει. Αρκεί να το δεχτείς πριν βρεθείς χαμηλά. Τόσο χαμηλά, αλήθεια.. που τα αστέρια σου τα τωρινά, θα μοιάζουν κουκίδες μακρινές, απόκοσμες κι ανόητες στα βάθη κάποιου ουρανού.

Κοίτα με στα μάτια και γέλα μου λίγο. Το καλό σου θέλω, μόνο αυτό, γιατί μ’ αγγίζει η νότα της ψυχής σου και να! Την κάνω τραγούδι μα θέλω να ψιθυρίσεις και’ συ μαζί μου τους στίχους. Δικοί σου είναι. Μην αγκαλιάζεις μόνο την οργή! Τα λόγια μου δεν είναι ειρωνεία. Να σε προετοιμάσω θέλω, γιατί εγώ στην δική μου πτώση είχα κλείσει τα φτερά κι έπεφτα με μάτια ορθάνοιχτα.. και μάτωσα θεέ μου τόσο!!

Ναι, ίσως να υπερβάλλω μα έτσι ένιωσα τότε.. και να φανταστείς πως ακόμη δεν έχω βρει το τέρμα! Γελοίο ε? Γιατί κάθε τόσο φτερουγίζω λίγο προς τα πάνω μα σκαλώνουν τα φτερά στα βράχια του γκρεμού, λυγίζουν και πέφτω πάλι απότομα.
Κάθε τόσο. Μα κάθε ξέχωρη φορά, θαρρώ, πως ναι.. πετάω έστω για λίγο, κάπως πιο ψηλά..

Όμως εσύ.. πρέπει να προσπαθήσεις να φτάσεις πρώτα τέρμα κάτω κι έπειτα να πετάξεις πάλι ψηλά. Μόνο έτσι θα σωθείς.. Να το θυμάσαι.”

“Τ’ανείπωτα”

“My whole life was a déjà vu..
November 30

Drama Queen…but still a Queen!!
November 30

Το θέμα είναι να μπορείς να’σαι κι έτσι.. κι αλλιώς…κι αλλιώτικα.. Όλα να είσαι και τίποτα.. Να γλυκαίνεις σαν μέλι, να αγριεύεις σαν λεπίδα, να λάμπεις σαν αστέρι, να σβήνεις σαν πυροτέχνημα, να’σαι σκληρός σαν ατσάλι και μαλακός σαν φρέσκο χιόνι.. Τα πάντα να είσαι κι από πουθενά να μην βρίσκουν την άκρη σου..
November 30

Αργούν τα χελιδόνια???
November 30

Γεννήθηκα διψασμένη και πλημμυρισμένη.
November 30

Γιατί μένω μόνη εδώ? Γιατί διασκέδαση για μένα δεν είναι να στήνομαι σε μπάρες ακούγοντας μπουζοκονταπαντούμπα.. Μεγαλύτερη μοναξιά είναι πίσω απ’τους καπνούς, μέσα στα ποτά. .με δυνατές κουβέντες για να σ’ ακούν.. Αλήθεια .. σ’ άκουσαν ποτέ? Κι όταν γυρίζεις φτιαγμένος πίσω στο κρεβάτι σου, μοιάζουν οι σκιές και τα κενά μεγαλύτερα..
November 29 at 10:07pm

Ένας απ΄ τους μεγάλους φόβους μου είναι να μην συναντήσω κάποιον σαν εμένα..
November 29 at 7:00pm

Μη μου λες πρέπει. Έχω αλλεργία στο “πρέπει” με ιδιόρρυθμα συμπτώματα.. : ανικανότητα κίνησης, ακοής, όρασης, και ανεξέλεγκτα νεύρα.
November 29 at 6:43pm

Τα νιώθω όλα έντονα. Την μικρή πεταλούδα που πετάει στο φως της οθόνης μου.. την χαρά που μου δίνει η κίνηση της, με πλημμυρίζει ευτυχία. Το μαύρο σύννεφο που έξω παίρνει σχήματα.. βουλιάζω σε μια ηδονική μελαγχολία και στέκομαι εκεί ώρες και το κοιτώ. Το ηλιοβασίλεμα που λιώνει και μένω έκθαμβη προσπαθώντας να πάρω μέσα μου… τα χρώματα του. Μαγεμένη εκεί.. Οι άλλοι νομίζουν οτι γράφω με υπερβολή.. Μα εγώ γράφω όπως τα νιώθω..
November 29 at 3:21pm

Με ρωτάνε τι κάνω κάθε νύχτα κλεισμένη εδώ.. Αλχημείες τους λέω.. Αλχημείες..
November 29 at 2:00pm

Οι ελεύθερες ψυχές μόνο, οι δυνατές είναι επιθυμητές και ερωτεύσιμες. Όλα γύρω μας για έναν έρωτα έγιναν. Κοίτα γύρω σου.. στίχοι, βιβλία, ταινίες, πίνακες, κτίρια , θάνατοι και ζωές μόνο για τις δυνατές ψυχές, για εκείνες που έχουν το κεφάλι ψηλά όχι για εκείνες που σέρνονται και παρακαλάνε.. Πως να σ’ εκτιμήσουν οι άλλοι αν δεν εκτιμάς εσύ τον εαυτό σου? Κι αν δεν σ’ εκτιμήσουν, πως θα σ’ ερωτευτούν? Πως ζητάς να σ’ αγαπήσουν?
November 29 at 1:40pm

Η συνήθεια είναι διαβολικό πράγμα.. Μόλις αρχίζεις να συνηθίζεις κάποιον, κάνε τρία βήματα πιο’ κει.. Και γύρνα όταν θα αρχίσεις να τον ξεχνάς.. Ναι, μην γελάς.. Άκου που σου λέω. Αν τον συνηθίσεις πολύ, είτε θα τον παρατήσεις, είτε θα σε παρατήσει, είτε θα παντρευτείτε.. Κρίμα δεν είναι να γίνει λόγω συνήθειας?
November 29 at 3:03am

Το να ξέρεις ποιος είσαι και τι ζητάς δεν είναι εγωισμός. Είναι αυτογνωσία..
November 29 at 2:38am

Είμαστε μισοτελειωμένα πάζλ. Δεν γίνεται να ταιριάξουν τα κομμάτια μας με όλους. Μπορούν να σταθούν πλάι πλάι, μα δεν θα συμπληρώσουν ποτέ το ένα το άλλο. Εκεί επιλέγεις…αν θα συμβιβαστείς μ’ αυτό ή αν θα παραμείνεις μισός μέχρι να βρεθεί το κομμάτι σου..
November 29 at 2:31am

Γεννιόμαστε μόνοι. Πεθαίνουμε μόνοι. Γι’ αυτό ίσως μας είναι τόσο δύσκολο να ζούμε μ’ άλλους.
November 29 at 2:27am

Έγινα προσευχή σε χίλια αμαρτωλά.. Με λέρωσαν οι λέξεις τους.. Δεν μπορείς να μου χαρίσεις κανένα παράδεισο, σε καμιά κόλαση δεν μπορείς να με στείλεις..
November 29 at 1:14am

Σήκωσα μια πέτρα και βρήκα από κάτω μια κάμπια που την έλεγαν Έμπνευση.. Την κράτησα στις άκρες των δαχτύλων μου κι έγινε Πεταλούδα.. Και σαν πεταλούδα τρεις έζησε μέρες.. Μα το πέταγμα της δεν θα ξεχαστεί..
November 27 at 11:11pm

Περιμένω να ξημερώσει μία έεερμη μέρα που θα πω “θα κάνω αυτό” και θα το κάνω! Ξυπνάω το πρωί παίρνω μία απόφαση.. την κρατάω μέχρι το μεσημέρι.. το απόγευμα ήδη με τυραννάει.. εε.. το βράδυ την έχω ακυρώσει! Και φτου κι απ’την αρχή.. Άχρηστο πλάσμα. Άχρηστο..
November 27 at 10:06pm

Αν ο έρωτας ήταν καλό πράγμα, ο Παντογνώστης δεν θα έλεγε “Αγαπάτε Αλλήλους”, αλλά “Ερωτευτείτε Αλλήλους”.
November 27 at 9:22pm

Όταν νιώσουμε ότι κάποιος μιλά την ίδια γλώσσα με μας, όταν νομίσουμε πως θα καταλάβει τα λάθη και τα πάθη μας, πως θα διώξει τους φόβους μας.. τρέχουμε κατά πάνω του μ’ αγωνία.. Λογικό είναι.. και κατανοητό.. Μα αν δεν κόψουμε ταχύτητα, αν δεν φρενάρουμε την κατάλληλη στιγμή.. απλά θα συγκρουστούμε..Think about that..
November 27 at 8:40pm

Ο ορισμός της καψούρας.. : όταν όλη μέρα κι όλη νύχτα κάτι σου φταίει και κάνεις τα πάντα για να συνεχίσει να σου φταίει..
November 27 at 7:44pm

Όλοι εξαρτημένοι είμαστε.. Αλλά είναι πιο εύκολο να μιλάμε για την πρέζα του άλλου παρά για την δική μας..
November 27 at 1:17pm

Συνάντησα κάποτε τυχαία ένα τρελό.. Και μου φώναξε “εσένα κάπου σε ξέρω.. Ξέρω.. ξέρω τι είσαι.. “Ευτυχώς που οι άλλοι ήξεραν οτι είναι τρελός…και δεν ήξεραν όσα ξέρει..
November 26 at 9:07pm

Αμαρτίες κι οινοπνεύματα.. Βάζω την αμαρτία.. Βάλε την φωτιά.. και κάψε με. Έτσι παίζουμε εμείς.. αμαρτίες.. τσιγάρα…κι οινοπνεύματα..
November 26 at 1:08pm

Εκείνοι δεν ξέρουν.. Λένε πως είσαι σκληρός. Λένε δεν μου αξίζεις.. Εκείνοι δεν ξέρουν πως τις νύχτες εγώ ήμουν που σου ψιθύριζα.. “χτύπα με κι άλλο.. αντέχω μάτια μου.. δεν φεύγω..”
November 26 at 1:04pm

Κάποιες μέρες ξυπνάω με χαμόγελο.. Είναι που ξεχνάω το χρώμα των ματιών σου.. Και λέω μέσα μου τότε πως είμαι εντάξει.. Μα δεν ξεχνιέται η ματιά σου.. και πως να΄ μαι αληθινά εντάξει?
November 26 at 1:00pm

Κάνε κάτι επιτέλους.. Κάνε κάτι.. Υποτίθεται οτι κάποτε με νοιάστηκες.. κάποτε μ’ αγαπούσες.. Δεν μπορεί να το ξέχασες αυτό.. Δεν πεθαίνουν τα αισθήματα. Κρύβονται μόνο.. Κάνε κάτι.. Κι αν κάποτε με νοιάστηκες, δείξε μου τον δρόμο.. να μάθω να φεύγω.. Να φύγω.. Να κρύψω οτι σ’αγαπώ.
November 26 at 12:54pm

Δεν είναι οτι σε κυνηγάω. Δεν κάνω αυτό. Είναι που δεν ξέρω άλλο τρόπο να ζω. Έτσι έχω μάθει να ζητώ ελεημοσύνη.. να περιμένω ένα χάδι πάντα σκυφτή.. μια αγκαλιά να με σώσει.. Και εκείνη δεν έρχεται ποτέ.. Δεν έρχεσαι ποτέ..
November 26 at 12:49pm

Έχω τρελαθεί.. Ξυπνώ τις νύχτες λέγοντας το όνομα σου.. κι άλλοτε πάλι δεν κοιμάμαι.. κοιτάζω το ταβάνι.. Μένω ακίνητη και προσπαθώ να σε νιώσω.. Κι έχει κρύο…Ακούς? Έχει κρύο εδώ μέσα.. Εδώ που μ’ έχεις κλείσει.. Υποκριτή.. Ποτέ δεν θέλησες να με ελευθερώσεις.. κι ας λες πως είναι ανοιχτή η πόρτα..
November 26 at 12:47pm

Δεν είναι αγάπη αυτό. Θύελλα είναι. Μονάχα συντρίμμια αφήνει. Και θέε μου.. πόσο τις αγάπησα αυτές τις θύελλες..
November 26 at 12:43pm

Ωραία τα λόγια.. κι οι συμβουλές κι οι υποσχέσεις πως όολα θα πάνε καλά. Ας σοβαρευτούμε τώρα! Πότε θα έρθεις ξανά σε μένα? Δεν το βλέπεις.. Πεθαίνω εδώ. .Πεθαίνω και κανείς δεν με νιώθει..
November 26 at 12:41pm

Και τελικά.. τίποτα δεν έχει μεγαλύτερη σημασία απ’το να κυνηγάς το όνειρο σου.. Κι ας έχει γίνει πια εφιάλτης..
November 26 at 12:35pm

Ξέρω.. γελάνε πίσω απ’την πλάτη μου.. και με λυπούνται.. Ξέρω.. Ντρέπομαι. Όμως δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο. Είσαι απλά το ναρκωτικό μου.
November 26 at 12:34pm

Κι ας λένε να αλλάξω.. Αν αλλάξω δεν θα ξέρω ποια θα’μαι. Τώρα τουλάχιστον ξέρω.. Είμαι οτι ξεχνάς..
November 26 at 12:28pm

Όσο κι αν τρέξω μακριά σου.. πάλι εκεί σέρνομαι.. Σαν τάμα ανάγκη σ’ έχω που μην ποτέ εκπληρωθείς φοβάμαι..
November 26 at 12:27pm

Είσαι οτι με κάνει να με μισώ.. Κι ωστόσο ακόμη σ’αγαπώ όσο το αίμα αγαπά την μαχαιριά.
November 26 at 12:23pm

Ποτέ δεν ήξερα πως να πλησιάσω τους ανθρώπους. Τους τραβούσα απ’το χέρι σε θάλασσες άγριες και αναρωτιόμουν γιατί δεν έχουν διάθεση για κολύμπι..
November 26 at 11:48am

Έχω ταλέντο στο να δίνω λάθος εντυπώσεις.. και στο να δημιουργώ εντυπωσιακά λάθη. !
November 26 at 1:45am

Εσύ μου έμαθες να χαμογελώ.. Και τώρα με κάνεις να δακρύζω.. Δεν δακρύζω γιατί με ξεχνάς.. δακρύζω γιατί ξέχασα πως να σου χαμογελώ..
November 26 at 1:15am

Οτι αγαπούσα πολύ το σκότωνα, μην τύχει και το κλέψουν, μην και θελήσει να φύγει.. Η ζήλια είναι κινούμενη άμμος. Σκοτώνει βασανιστικά..
November 25 at 3:23pm

Να χαμογελάς.. κι ας τρέμει το ταβάνι.. ας τρέμει και το πάτωμα.. Έτσι κι αλλιώς, ένα γέλιο μας έμεινε και μια ανάσα.. Κάνε το χαμόγελο ζωή και την ανάσα γέλιο.. Θα δεις.. ταβάνια και πατώματα με μιας θα υποχωρήσουν….
November 25 at 1:39pm

Ευτυχώς που υπάρχουν τα sms και το facebook…και κρυβόμαστε οι δειλοί.. Κρύβουμε την αδυναμία της έκφρασης μας πίσω από μικρά μηνύματα. Άμεσες επικοινωνίες για έμμεσες φοβίες.. Η φοβία κυρίως του να δείξουμε ποιοι στ’ αλήθεια είμαστε..
November 25 at 1:26am •
Αγάπη είναι να στέλνεις τον άλλο στον παράδεισο στην θέση την δική σου.. και αν σε πάρει μαζί του, απλά να νιώθεις ευλογημένος.
November 25 at 1:07am •

Και μια και λέω για παραμύθια.. πρίγκιπες κι άλλες φρουτοσαλάτες.. Γιατί κανείς δεν έγραψε μετά το παραμύθι της Χιονάτης…”to be continued”?Στο Χιονάτη 2..ανοίγει η σκηνή με σφουγγάρισμα.. άπλυτα.. και ο πρίγκιπας έμπλεξε με φιλαράκια απ’το προηγούμενο επεισόδιο στο.. καφενείο.. Γι’ αυτό λέμε.. κράτα τους νάνους.. Ποτέ δεν ξέρεις πόσο χρήσιμοι μπορεί να φανούν..
November 24 at 11:23pm •

Πόσες φορές είπα.. “Τώρα φτάνει” Πόσες φορές υποσχέθηκα πως θα βρέξω τα σπίρτα μου, πως θα τα πετάξω.. Μα είσαι φωτιά και ηφαίστειο.. Και ποτέ δεν φτάνει.. Ποτέ δεν μου φτάνεις.. Ποια σπίρτα.. ποιες φωτιές? Ηφαίστειο και κόλαση. Ακύρωσα την κράτηση στον παράδεισο..
November 24 at 4:18pm •

Αγάπησα τα όχι. Παθιάστηκα με ένα ναι.. Και εσύ ακόμη λες ίσως..
November 24 at 2:57pm

Όποια κι αν είμαι, είμαι κάποια κι είμαι καμία.
November 24 at 4:42am •

Τις καληνύχτες μ’ αγάπη να τις λες.. Μονάχα εσύ μου έμεινες.. τις νύχτες να μου λες..
November 24 at 4:36am

Δεν ρώτησες ποτέ γιατί χαμογελάω.. Ποτέ δεν ρώτησα κι εγώ γιατί δεν κλαις.. Έτσι έχουμε μάθει.. Να περιμένουμε ο άλλος πρώτος να νοιαστεί.. Δεν νοιαζόμαστε μην και την πατήσουμε πάλι.. Μην μιας πιάσουνε στον ύπνο.. Και έτσι χανόμαστε σ’ αναμονές..
November 24 at 4:08am •

Άγρια σκυλιά έχουμε γίνει. Ξεσχίζουμε τις σάρκες μας για ένα κόκαλο…Το ένα το ονομάσαν “σ’αγαπώ” το άλλο το βαφτίσαν “σε ζητώ”.. Μη γελιέσαι.. Να μας ζητάνε θέλουμε όχι να μας αγαπάνε.. Εκείνο το κόκαλο το θάψαμε προ πολλού.
November 24 at 4:05am

Ότι μπορούν θα δίνουν. Να μην ζητάς. Δίνε μόνο. Και ότι δώσουν πάρε.. Να φεύγεις σαν μην έχεις γυρίσει ποτέ..
November 24 at 4:00am

Μια αγκαλιά ζητούσα.. Και το μετάνιωνα μετά.. Πάντα αιμορραγούσα.. Κι έφευγα μακριά..November 24 at 3:59am •

Στα μάτια σου κοιμήθηκε μια Καταιγίδα.. είπες “Φεύγω..” Και στα χείλη μου ξυπνούσε ένας Βοριάς…
November 24 at 3:38am •

Δεν φοβάμαι την μοναξιά. Φοβάμαι απλά μην την αγαπήσω περισσότερο από’ σένα. November 24 at 2:31am

Είμαστε κάτι ξεχασμένα γράμματα σε κλειδωμένα συρτάρια. Ότι περισσότερο επιθυμήσαμε ήταν κάποιος να μας διαβάσει …
November 23 at 8:36pm •

Στα παιχνίδια μας οι ανασφαλείς, λειτουργούμε ως ανελέητοι κυνηγοί κεφαλών. Δεν συγκρατούμε ονόματα και διευθύνσεις…Επιτυχίες μόνο μετράμε.. Και τις αποτυχίες τις θάβουμε στον πάτο του εγωισμού μας..
November 23 at 5:28pm •

Τα όμορφα να ζεις και τα άσχημα να ομορφαίνεις.
November 22 at 6:21pm

Ευτυχία είναι να έχεις γύρω σου ανθρώπους που σε δέχονται με όλα τα καλά σου και μ’ όλα τα στραβά σου.. Που τις νύχτες σε κάποιο τους όνειρο σε θυμούνται και χαμογελάνε γλυκά..
November 20 at 7:42pm

Πληγή είπαν είσαι για το αίμα στα χείλη..
November 17 at 2:39pm

Θάλασσα είπαν είσαι για τ’αλάτι στα μάτια..
November 17 at 2:37pm

Η έλξη από τον έρωτα απόσταση έχει οργιές δύο. Κι ο έρωτας απ’την αγάπη ατμόσφαιρες εφτά.
November 14 at 11:22pm

Ασπρόμαυρο το χθεσινό όνειρο. Δρόμοι γεμάτοι νεκρά πρόβατα. Λευκοί και μαύρες σιωπές σε κάθε γωνιά.. Και γινόμουν λέει κομμάτια χίλια μικρά κι αυτά με την σειρά τους πετούσαν και τσιμπούσαν όποιον προσπαθούσε στο σπίτι μου μέσα να μπει.. Καμιά προσευχή δεν σε σώζει όταν καρφί πας για την κόλαση ψιθύρισε ένας άνεμος.. Κι είπε να στο πω..
November 14 at 12:56pm

Θα έρθουν κάποια στιγμή, και φιλικά χτυπώντας σε στην πλάτη, θα συμβουλέψουν να κατέβεις πάνω απ’το λευκό σου σύννεφο. Θα σου πουν.. έτσι δεν γίνεται να ζεις.. κι οτι εκείνοι για το καλό σου το λένε.. Δεν ξέρουν τι λένε.. Μην τους ακούς.. Είναι που δεν αντίκρισαν ποτέ ουρανό.. Τι συννεφάκια και κολοκύθια να καταλάβουν? Χαζός να το παίζεις.. Χαζός.. Τους χαζούς τους θεωρούν πάντα ακίνδυνους..
November 14 at 4:31am •

Και τελικά ποτέ δεν φταίει ο σαδιστής.. Εσύ τον δημιουργείς. Εσύ τον θρέφεις.. Πως αλλιώς? Όταν του πλασάρεσαι, όταν του στήνεσαι σαν μαζοχιστής αν μη τι άλλο θα σου κάνει οτι ζητάς.. κι ότι μισείς.. Μην τρέχεις μετά και ζητάς βοήθειες.. Οι άνθρωποι είναι λυσσασμένα σκυλιά.. αν νιώθεις ένα κομμάτι κρέας θα σε κατασπαράξουν..
November 14 at 4:26am
Αφήναμε τα σκουλήκια στις τσέπες μας και στα μυαλά μας.. Αφηνόμασταν στο χώμα.. τελειωμένοι.. Μην και μας καταλάβουν οτι ξέραμε.. περιμέναμε να νυχτώσει για να τρέξουμε ελεύθεροι.. και κάθε πρωί ξαπλώναμε σε σάπια κρεβάτια.. σάπια γραφεία.. αστικά και δρόμοι γεμάτα φαντάσματα νέων που παραδόθηκαν νωρίς σ’αυτό που κάποιοι ονόμασαν ζωή.. Δεν είναι ζωή οτι σου πουλάνε.. ζωή είναι οτι σου κλέβουν..
November 14 at 4:22am

Ο κόσμος μας ονόμασε ονειροπόλους και ιδεαλιστές.. Μας κατηγόρησαν για χίμαιρες και παραμύθια. Μας εξόρισαν στην χώρα του πουθενά.. Μοιραία εμάς να σκοτώνουν και από μας να γεύονται ανάσταση..
November 14 at 2:32am •

Και πως εγώ που μίλησα για αστέρια να απαρνηθώ την χρυσόσκονη?
November 14 at 1:03am

Πάλι φίδια ονειρεύτηκα.. Σε παραλία ερημική με φίλη σταματήσαμε. Και πέρα ως πέρα όπου το βλέμμα έφτανε.. τοτεμ φτιαγμένα από νεκρά φίδια. Κι είπα στην φίλη πως εδώ γεννήθηκαν και πέθαναν κίνδυνοι πολλοί. Μα στρέφοντας το κεφάλι.. πλάι στο κύμα.. ένα μαύρο φίδι μεγάλο σέρνονταν προς εμάς.. Τρέξαμε στη θάλασσα.. και κολυμπούσε πίσω μας.. Τρέχαμε έξω.. κι αυτό πίσω να μας απειλεί. Το σκότωσα με ένα λευκό μαντήλι..
November 13 at 1:54pm

Οι δεδομένοι φίλοι, οι δεδομένες σχέσεις σου, μια μέρα μόνο θα σ’ αφήσουν. Θα κλείσουν πίσω τους μια πόρτα δίχως πόμολο.. Χωρίς να τρίξει, θα κλείσει μπροστά στα μάτια που ποτέ δεν χρησιμοποίησες για να τους δεις πραγματικά.. Δεδομένους όλους μην τους θαρρείς.. Ο χρόνος φέρνει και παίρνει..
November 13 at 1:11am •

Έρωτας , Ψυχή και Τέχνη .
November 11 at 11:49pm •

Ποιότητα και μετάξι, φιλί στα χείλη σου να στάξει..
November 11 at 8:28pm •

Χτες ονειρεύτηκα φίδια. Ήταν λέει το σπίτι γεμάτο φίδια. Κι ήμουν μόνη μέσα. Μικρά και μεγάλα. Κίτρινα και μαύρα.. Ξετυλίγονταν μέσα απ’τα πράγματα μου.. Έπεφταν απ΄το ταβάνι.. έβγαιναν κάτω απ’τα κρεβάτια.. Κι έτρεμα.. έτρεμα τόσο.. Φίδια μαύρα, μεγάλα…σέρνονταν στο πάτωμα.. Είχαν όλα την ίδια κατεύθυνση.. Μα άνοιξα το παράθυρο …κι ένα ένα έφευγαν από εκεί.. Κανένα δεν σκότωσα. Απλά έφευγαν..
November 11 at 3:28pm

Λες, παραλές και παραλλαγές..
November 8 at 3:38pm

Όλα για ένα 0 γίνονται..
November 8 at 4:11am •

Στους πάγκους σας κι αν βρέθηκα…στις τιμές σας δεν πουλήθηκα…
November 8 at 3:49am

Τι μαζεύω το άτομο.. Να περάσει το επόμενο παρατράγουδο..
November 5 at 12:37am

Πολύ θα θελες να’ σουν η αιτία μου.. Μα δεν είσαι καν η συνέπεια μου.. Στην πρόταση μου ένας τόνος σε λέξη άτονη.. Κι αν σε βάζω στον στίχο μου είναι γιατί αγάπησα την σκηνή του θεάτρου.. κι όχι για το χειροκρότημα.. όσο για τα παρασκήνια.
November 3 at 4:03pm •

Έρχεσαι συχνά. Έρχεσαι και φεύγεις. Μια διαδρομή η αγάπη σου. Μ’ αγγίζεις και εξαφανίζεσαι.. Κι όταν παίρνει να ησυχάζει ο καιρός.. εμφανίζεσαι ξανά.. “Μου έλειψες”.. Και μένω εκεί ακίνητη στην άκρη.. κάθε φορά λέω πως θα’ναι η τελευταία φορά.. Κι ωστόσο όταν ακούω την ανάσα σου.. η καρδιά μου χτυπά πιο γρήγορα.. Παραλύω όταν ανασαίνεις στον λαιμό μου.. Και έπειτα φεύγεις. Ξανά.
November 3 at 3:47pm •

Ονειρεύτηκα ένα σπίτι.. Ονειρεύτηκα μια αγκαλιά.. Πως πια δεν ήμουν μόνη.. Πως κάποιος μ’ αγαπούσε.. με κρατούσε τρυφερά.. Κι ονειρεύτηκα μια τριανταφυλλιά στον κήπο.. Κι έναν ήλιο χρυσό.. Ονειρεύτηκα πως μπήκα στην αγάπη με τα μάτια κλειστά.. Μην με ξυπνήσετε πια.. Μην.. Όνειρο ας μείνω κι εγώ..
November 3 at 2:34pm •

Όταν με κατηγορούν για υπερβολή.. τι εννοούν? Κι αλήθεια τι δεν καταλαβαίνουν απ’το “όλα στο κόκκινο?” Οι χλιαρές καταστάσεις.. τα χλιαρά αισθήματα δεν είναι για μένα..
November 3 at 2:57am •

Μερικές φορές θέλω να βγω στο μπαλκόνι και να φωνάξω…”Ένας που να την παλεύει??? Οεο??” Αλλά το βουλώνω μην μαζευτούνε κι άλλοι.. Ότι να’ναι λέμε εκεί έξω.. ότι να’ναι..
November 3 at 12:50am •

Από τότε που η ψύχωση ονομάστηκε έρωτας.. ο κόσμος έγινε πολύ τρελός.
November 2 at 9:07pm

Και τώρα Σιωπή.
November 2 at 2:29pm

Όταν τους έλεγα “μην πλησιάζετε έχει ζέστη εδώ” μου έλεγαν πως έξω έχει κρύο.. Κι όταν έβλεπαν τις σπίθες έλεγαν πως καλοκαίριασε πια.. Ανόητα παιδιά..
November 2 at 2:17pm •

Δεν πονούν οι καλλιτέχνες. Οι καλλιτέχνες δημιουργούν.
November 2 at 2:13pm

Είμαι ένα παιχνίδι διασκεδαστικό.. Δες.. πόσα κουμπάκια.. Δες.. γελάω πάντα.. χαμογελάω γλυκά.. πάτα κι άλλα.. θα κλάψω αργότερα κρυφά..
November 2 at 2:11pm

Θυμάσαι που δάκρυζα όποτε σε κοιτούσα κατάματα? Ποτέ δεν κατάλαβες.. ποτέ δεν πρόσεξες πόση αγάπη είχα φυλαγμένη για σένα..
November 2 at 2:09pm •

Αντικαταστάτες του ονείρου τόσοι.. Μα αλήθεια ποιοι μ’ αγάπησαν και πόσοι? Μέσα μου το ξέρω πως κανείς.. Κι εσύ ακόμη να φανείς..
November 2 at 1:54pm •

Ο πειρασμός είναι μέλι σε χείλη φιλήδονα. Απόλαυσε τα.. εξάλλου ο παράδεισος έκλεισε για μας..
November 2 at 1:37pm •

Μέσα μας έχουμε κάθε σπόρο καλού και κάθε σπόρου κακού. Ανθίζει όποιος οι άλλοι μας ποτίζουν.. Ριζώνει όποιος εμείς επιλέγουμε..
November 2 at 1:21pm

Πειρασμοί και ιστορίες λατρείας κι υστερίας.. η ζωή μου όλη..
November 2 at 1:15pm •

Ονειρεύτηκα χθες ένα σεισμό.. Μα ήταν οι λέξεις σου.. το “πια δεν σ’αγαπώ”…November 2 at 1:02pm •

Με φύτεψαν μια μέρα σε κήπο με τριαντάφυλλα.. Κι ήμουν πάντα η μαργαρίτα που θα μαραθεί μια νύχτα στην άκρη του βράχου..
November 2 at 12:48pm •

Τις νύχτες πετώ μες τους ύπνους σας.. Μαζεύω τα ξεχασμένα όνειρα σας.. Και έχω πια εδώ.. μια συλλογή μικρών ονείρων..
November 2 at 4:23am •

Ψευδαίσθηση γεννήθηκα. Μη με κοιτάς.. Το αδράχτι ήταν στα χείλη.. Κοιμήθηκα. Χρόνους 100 και πάλι.
November 2 at 4:17am •

Μερικοί απλά κοιτάνε. Μερικοί κοιτάνε τα αστέρια. Μερικοί είναι αστέρια. Μερικά αστέρια μας κοιτάνε.
November 2 at 4:07am

Σαν καράβια σαστισμένα που πλησιάζουνε τον φάρο έρχεστε εδώ.. σαν καράβια τρομαγμένα που δεν χόρτασαν βυθό φεύγετε από εδώ.. Μα εδώ κι πάλι εδώ.. στις φουρτούνες ψάχνετε το φως..
November 2 at 4:03am •

Καμιά φορά όταν σου πετάνε το μπαλάκι είναι σοφό να το κρατάς για λίγο στις χούφτες σου.. πριν το πετάξεις με την σειρά σου οπουδήποτε.
November 2 at 4:01am •
Στο ποδοβολητό των νέων συναντήσεων.. να περιμένεις να κοπάσει η φασαρία.. να διαλυθεί κι η σκόνη που σηκώνεται και έπειτα να πάρεις αποφάσεις. Ο ενθουσιασμός και ο φόβος είναι οι χειρότεροι σύμβουλοι.
November 2 at 4:00am •

Ματαιοδοξία είναι να κλείνεις την σκηνή με χαμόγελο..
November 2 at 3:53am

Θα σε πολεμώ μόνο μ’ οτι έχω.. Αγάπη εγώ και εσύ στιλέτο..
November 2 at 2:00am •

Λέξεις και στιγμές τα πάθη.. Εικόνες και φωτιές τα λάθη.. Όσα έχω πάθει, κι όσα έχω μάθει.. αλάτι στην πληγή και το χάδι σας αγκάθι.. Μα εγώ τον πόνο κάνω προσευχή και την πληγή ελπίδα…
November 2 at 1:22am

Κανείς ουρανός δεν σου δώσε αγκαλιά να κλάψεις.. μα κι απόψε, αστέρι μόνο και μοναχικό θα λάμψεις..
November 2 at 1:18am •

Αχ μην αφήνεις να σε μάθουν.. πόσες φορές πρέπει πια να στο πω? Μόλις μάθουν την γεύση του νερού σου.. θα νιώσουν πως κατέκτησαν και την πηγή.. Και έπειτα θα ξεδιψούν αλλού..
November 2 at 1:07am •

Κάποτε ένας φίλος μου’ χε πει.. “πέρνα ρε καλά.. ζήσε.. κι εδώ κι εκεί.. ζήσε.. μάθε πως είναι να είσαι και με τον ένα και με τον άλλο.. να γνωρίσεις κάθε είδους άνθρωπο.. να περνάς καλά.. μόνο αυτό κοίτα.” Το θέμα είναι, φίλε.. ότι εμείς πάντα ίδιοι είμαστε.. με όποιον και να’ μαστε…
November 2 at 1:04am

Πάντα θα’μαι όσα υποθέτεις και όσα δεν προβλέπεις.
November 2 at 12:53am

Καραβάκια χάρτινα οι λέξεις σου.. Άγρια κύματα οι σκέψεις σου..
November 2 at 12:48am

Οι πιο επικίνδυνοι είναι εκείνοι που έχουν ανάγκη από παραμύθια.. κι όχι εκείνοι που τα γράφουν.
November 2 at 12:43am •

Στιγμές στιγμές νιώθω πως πετώ.. Πως αγγίζω την χρυσόσκονη των ουρανών.. και στιγμές στιγμές κάτι πάντα με πετά.. στα βάθη των ωκεανών..
November 2 at 12:37am

Με κούρασαν οι φόβοι τους κι οι πόθοι τους…
November 2 at 12:33am

Χρόνο πολύ σπατάλησα σε όνειρα μεγάλα.. Χρόνο πια δεν έχω.. Έχω μάθει να αντέχω.. Όνειρο αν μείνεις πάω σ’ άλλα.
November 2 at 12:22am

Οι άνθρωποι είναι Δάση.. Κι οι άνθρωποι είναι Παγίδες μες τα δάση…
November 2 at 12:19am

Ερωτικό είναι τ’ ανεπαίσθητο άγγιγμα.. ο ψίθυρος.. κι η ανάσα..
November 1 at 10:23pm

Να ΄μασταν λέει γύρω από μια φωτιά.. πλάι στο κύμα.. Να’ μασταν λέει αγκαλιά.. ν’ ακούμε τον ήχο του ανέμου.. Να περπατούσαμε σε πεσμένα κίτρινα φύλλα..
November 1 at 2:52pm”

“Τ’ανείπωτα”

“-Δεν υπάρχει Xρόνος εδώ, δεν υπάρχει Αιτία.
Εδώ που τα αισθήματα κόβουν σαν γυαλί.

Και , θεέ μου, είναι τυραννία..
Κάθε που αιώνας μοιάζει η Στιγμή..

Του μυαλού τα Μονοπάτια, οδηγούνε εμένα σε γκρεμούς..
Σαν να’ τανε καράβια με σημαία τους αναστεναγμούς.

Σκέψεις πολλές, τρελές, πότε πότε αθώες.. και κάποιες τραγικές.
Μα ας ήξερα γιατί χαράζουν την Καρδιά σαν μαχαίρια μερικές!

Τρέμω το αύριο και παγώνει ο χτύπος της καρδιάς
Γιατί.. θαρρώ πως σβήνει η Φλόγας της δικής μου της ματιάς.

–Μα πες μου, πως αντέχεις στην βουή την τόση να ησυχάζεις?
Μικρό, φοβισμένο Πουλί σε σκοτεινές γωνιές κουρνιάζεις!

Μοιάζει η ζωή σου κόσμημα, πολύτιμο, ακριβό..
Που κάποιος, κάποτε έκρυψε στης Λάσπης το βυθό.

Κι αν τώρα εσύ θες το χέρι να απλώσεις,
Διστάζεις.. το γάντι το Λευκό σου μη λερώσεις.

Μα θαρρώ, πως αξίζει την πράξη αυτή να κάνεις
Γιατί το ύψιστο και μοναδικό αλλιώς δεν φτάνεις.

Να θυμάσαι, αυτό που έχεις είναι Ευλογία
Κι αν τ’ άλλα αγνοήσεις θα’ ναι ευτυχία.

Κράτα, λοιπόν, μια ελπίδα να ζεσταίνει την καρδιά
Και μάθε το Μυστικό ετούτη τη μικρή βραδιά..

Σου υπόσχομαι, θα βρέξει κάποτε πολύ..
Κι η Πολιτεία απ’ τη λάσπη πια θα ξεπλυθεί!

Μα μάθε κακία πια να μην κρατάς..
Και σε παρακαλώ.. εύκολα μην τα παρατάς!

Να θυμάσαι πως Γεννήθηκες.. τον κόσμο αυτόν για ν’ Αγαπάς.”

“Τ’ανείπωτα”

“Κάποιος φίλος με χαριτωμένο πλάγιο τρόπο είπε πως δείχνω να έχω μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μου και πως αντιμετωπίζω τους άλλους, κι ιδιαίτερα τους άντρες ως κατώτερους μου.

Θύμωσα λιγάκι στην αρχή μαζί του. Κι είπα μέσα μου ότι δεν με ξέρει. Πως είναι ανόητος αν πιστεύει κάτι τέτοιο.. Κι ωστόσο… Ωστόσο αυτές τις μέρες όσους φίλους ρώτησα να μου πουν την γνώμη τους, συμφώνησαν επίσης χαριτωμένα κι ευγενικά..
«Ναι είσαι λιγάκι ψώνιο.. αλλά δεν πειράζει.. σου πάει» «Ναι έχεις μεγάλη ιδέα για σένα αλλά ποιος δεν έχει στις μέρες μας?».

Δεν μπορώ να καταλάβω. Πραγματικά. Δεν μπορεί κάτι κάνω λάθος. Αν ένα μεγάλο μέρος των γνωστών μου έχει αυτή την εντύπωση, το λάθος είναι δικό μου..Το σκέφτομαι πολύ αυτές τις μέρες.. Ξανά και ξανά. Κάπου έχω κάνει λάθη. Μετρώ τις συμπεριφορές μου και θυμάμαι τρόπους μου και λόγια σε διάφορες καταστάσεις..Πάντα ζούσα με υπερβολή τα αισθήματα μου.

Δεν μπορεί. Κάτι κάνω λάθος. Πόσο λάθος με έχω κρίνει? Είμαι στ’ αλήθεια φαντασμένη και δεν το ξέρω? Έχω τόση άμυνα πια και δημιουργώ τέτοιες εντυπώσεις?

Όταν κοιτάζω στον καθρέφτη βλέπω ένα μέτριο κορίτσι. Μια μετριότητα στα πάντα της. Δειλή σε κάθε νέο ξεκίνημα. Μετέωρη σε κάθε πάθος. Εξαρτημένη από υπερβολές. Φρικτά εγωίστρια και τρομακτικά ντροπαλή. Τρέμω τους χώρους με κόσμο.. Τρέμω τις συναντήσεις. Ανασφαλής και άτολμη με τους ανθρώπους. Φοβισμένη από εμένα και τα λάθη μου..

Πως στο διάολο όλα αυτά τα συμπυκνώνω στην εικόνα μιας ψωνισμένης? Μου μιλάνε και κοκκινίζω.. Με κοιτάζουν έντονα και τα χάνω. Κι ωστόσο εκείνοι παίρνουν το μήνυμα ότι τους θεωρώ κατώτερους??

Δεν μπορεί κάτι κάνω λάθος. Λάθη μόνιμα. Και τα σιχαίνομαι τα λάθη μου και με τιμωρώ γι’ αυτά. Με βυθίζω σε λύπες για να καθαριστώ.. Μα εδώ δεν ξέρω πώς να το διορθώσω!

Απ’ την άλλη λέω.. ότι ίσως τελικά έτσι λύνω το μεγάλο μου πρόβλημα.. Η ανάγκη του να κρυφτώ.. Εφόσον την πραγματικότητα μου την κρύβει έστω κι άθελα μου ένα ψεύτικο προσωπείο.. δεν κινδυνεύω..

Μα έτσι χάνω ανθρώπους. Ανθρώπους που δεν ξέρουν ότι τελικά πληγώνομαι πολύ πιο εύκολα, πολύ πιο βαθιά απ’ όσο νομίζουν. Πως κρύβομαι εδώ ήσυχα στην φωλίτσα μου όταν πληγωθώ γιατί μόνο εδώ νιώθω ασφαλής.. Πως γράφω και δημιουργώ γιατί διστάζω να μιλήσω.. Και πως μιλάω μόνο για να σκεπάσω αυτά που νιώθω..

Πάλι γράφω. Πόσο δειλό είναι αυτό.. Μα τι να τους πω? Έχουν δει κάτι άλλο. Ότι δηλώσεις είσαι λένε. Κι εγώ προφανώς δηλώνω ψώνιο εκεί έξω. Για δες.. η μαγική ομπρέλα που θα με έκανε αόρατη, εκείνη που ευχόμουν να’ χα από μικρό κορίτσι, τελικά δημιουργήθηκε σιγά σιγά. Είμαι αόρατη εκεί έξω.

Μα δεν είναι κόμπλεξ κατωτερότητας που έξω φαίνεται ως κόμπλεξ ανωτερότητας.. Δεν έχω κόμπλεξ. Απλά θέλω περισσότερα από μένα. Δεν μου φτάνει να παραμένω λίγη και μέτρια μ’ ότι καταπιάνομαι.. Αυστηρά και παθιασμένα απαιτώ αλήθεια και πρόοδο. Μα ως πεισματάρικο μουλάρι το μέσα μου καρφώνει τα πόδια στο χώμα και δεν κουνιέται. Κι έπειτα πρέπει να το πάρω με το καλό.. Με μένα τα’ χω! Με εμένα παλεύω μια ζωή. Κι έτσι νιώθω ευάλωτη εκεί έξω. Φοβάμαι ότι αν μ’ αγγίξουν θα διαλυθώ. Σαν να μην έχει παγώσει ακόμη το μείγμα μου.. Κι όταν με πλησιάζουν αν και φοβάμαι τόσο.. το ίδιο δυνατά αφήνομαι να λιώσω.. Πως στο καλό δείχνω ότι έχω μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μου??

Δεν ξέρω.. Ή ίσως και να ξέρω.. Ναι. Ξέρω ποιο είναι το λάθος. Ασχολούμαι υπερβολικά με εμένα. Ίσως έχω κάνει κέντρο του κόσμου τον εαυτό μου και δεν βλέπω τριγύρω κανέναν άλλο.. Μα και πάλι. Το ταξίδι ξεκινά από μέσα μας. Η αναζήτηση έχει αρχή εκεί. Πως αν δεν φωτίσεις τις σκοτεινές γωνιές της ψυχής σου, να μοιραστείς το φως στα δωμάτια του άλλου? Πως αν δεν λιμάρεις τις κοφτερές άκρες σου να ανοίξεις την αγκαλιά σου? Κι αν δεν μάθεις μέσα σου να σβήνεις τις φωτιές πως θα γίνεις δροσιά στα χείλη τους?

Στενοχωριέμαι λιγάκι. Δεν ξέρω τι να κάνω. Και μάλλον δεν θα κάνω καν κάτι. Κατά βάθος μ’ αρέσει. Βολεύομαι στο προσωπείο που σκάλισα τυφλά. Ποιος ξέρει? Ίσως να’ μια τόσο εγωίστρια που δεν αλλάζω την έξω προβολή μου απλά και μόνο για να νιώθω μέσα μου θύμα.. Το καημένο θύμα που οι άλλοι δεν μπορούν να νιώσουν πραγματικά.

Μα αυτή η σκέψη και μόνο με εξοργίζει τρελά! Θύμα δικό μου και μόνο έχω υπάρξει. Κανενός άλλου. Θέλω να βγω στο μπαλκόνι και να ουρλιάξω.. Έχω ανάγκη το αλισβερίσι της αγάπης.. Το έχω ανάγκη, θεέ μου, τόσο.. Να δώσω ότι έχω μέσα μου, να αδειάσω, να κοπώ χίλια κομμάτια και να σκορπιστώ.. Να παραδοθώ.. Να πεθάνω και να ξαναγεννηθώ.. Κι ύστερα να βρω μια λίμνη και να πιω σαν να μην έχω ξεδιψάσει ποτέ. Σαν να γεννήθηκα διψασμένη. Κι έτσι είναι.. Γεννήθηκα διψασμένη και πλημμυρισμένη!

….

Ας γκρινιάζω. Κι ας με σαμποτάρω. Ξέρω πως στα παιχνίδια του μυαλού μου μπαίνω ηθελημένα. Επέλεξα να βολεύομαι σε θέσεις τεμπέλικες. Μα μπορώ περισσότερα.. Μέσα μου βαθιά γνωρίζω πως μπορώ να στύψω τον βράχο μέχρι να τρέξει αλάτι και νερό.. Μέχρι να στάξει θάλασσα..

Ε ναι λοιπόν..

Ναι, είμαι φαντασμένη. Ψώνιο.. Μια που έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό της.. Που νιώθει ανώτερη.. μα όχι ανώτερη απ’ τους άλλους αλλά απ’ τον κατώτερο της εαυτό..

Σςςς.. του το κρατάω μυστικό.. Εξάλλου, αν το μάθει θα κοκκινήσει.. και δεν κάνει..”

“Τ’ανείπωτα”

“